31 Augustus 2019

Geschreven door Super User. Gepost in Veronica

Vandaag 45 jaar geleden gingen de zeezenders Veronica, Radio Noordzee Internationaal en Atlantis uit de lucht. Ze moesten wel, want Nederland ratificeerde het Verdrag Van Straatsburg dat medewerking aan dat soort stations strafbaar stelde.
Indirect waren ze zelf mede oorzaak van het verbod want na de bomaanslag op het Noordzeeschip had politiek Den Haag eindelijk de stok om de hond te slaan, maar ‘Den Haag’ en ‘Hilversum’ probeerden al vanaf het begin die vrije stations om zeep te brengen. En hoewel de voorbereidingen al vele jaren liepen, was er het meest progressieve kabinet dat ons land ooit had voor nodig om miljoenen Nederlanders hun favoriete radiostations af te nemen. De gang van zaken maakte mij politiek bewust.
Ik heb de voorbije decennia al vaak over Veronica geschreven en ik ga dat niet allemaal herhalen. Het was voor mij de inspiratie om begin jaren 70 zelf programmaatjes te gaan maken.
Ik was kapot op die avond van de 31e augustus 1974 toen het kristal uit de zender aan boord van de Norderney was gehaald en mijn favoriete radiostation voorgoed zweeg, ik kon mijn geluk niet op toen op die laatste zondag van 1975 de Veronica Omroep Organisatie voor het eerst klonk en ik had de grootste lol toen die nieuwe zendgemachtigde in recordtijd de grootste zuil in de Nederlandse geschiedenis werd.
Ze moesten toch uit zee? Nou? Nu je zin?
Schitterend.
Zo’n zeven jaar later kon ik zelf van radio mijn werk maken. Ik hielp mee geschiedenis te schrijven bij het eerste station dat in Nederland een vergunning voor commerciële radio kreeg, werkte later voor het enige echte rockstation in dit land en maakte nog wat later in Amsterdam deel uit van het ploegje dat de nationale nieuwszender eindelijk eens wat concurrentie bood.
Bij de enige echt legitieme opvolger van Veronica, Radio 192, presenteerde ik Ook Goeiemorgen, wat extra leuk was omdat dat in een ver verleden het programma was waar ik voor het eerst ‘naar de radio schreef’ voor een verzoekplaat.
En met ook nog eens elf jaar de nieuwsstem zijn van een regionale omroep is die vonk destijds niet voor niets ontbrand.
Op deze 45e verjaardag van het verdwijnen van Veronica, sluit het 192 Museum in Nijkerk de poort en wordt daar de laatste grote reünie van oud-medewerkers gehouden. Er zijn al verschillende namen weggevallen en degenen die er vandaag samenkomen zijn, uiteraard, op zijn minst in de zeventig.
Ik had korte tijd een heel klein beetje de hoop dat er vandaag misschien een persbericht uit zou kunnen gaan waarin werd gemeld dat het vroegere zendschip was verkocht aan mensen die het zoveel mogelijk in oude luister gingen herstellen om het een museum-functie geven: de open brief die ik vorige maand schreef, deed nogal wat stof opwaaien.
Tot nu toe zijn er echter geen tekenen die erop wijzen dat het legendarische schip inderdaad de status krijgt die het verdient. Een regelrecht schandaal, maar blijkbaar zijn wij in Nederland niet in staat om te doen wat aan de overkant van de Noordzee wel is gelukt: het vroegere zendschip van Radio Caroline is veilig gesteld, wordt goed onderhouden en wordt met regelmaat ingezet voor legale uitzendingen.
De Norderney ligt intussen aan een kade in Amsterdam, schandelijk verminkt, en wordt gebruikt voor dingen waarvoor je zo’n beetje elk partyschip kunt inzetten.
Maar ja: we zijn nu eenmaal geen barricaden-volk dus daar gaat je cultureel erfgoed.
45 jaar.
Ik wil niet zeggen dat het voelt als gisteren, maar dat er sinds die dag 45 jaar voorbij zijn, vind ik moeilijk te bevatten.
Rob Out is al bijna zestien jaar dood en dezer dagen is zijn biografie verschenen. Lex Harding’s handel en wandel staan eveneens in een dik boek beschreven en Tineke de Nooij is zelfs opgenomen in de Wall Of Fame bij Beeld & Geluid.
Het wemelt van de opnamen van de zeezenders die je moeiteloos kan downloaden en ongelooflijk genoeg duiken er nog altijd foto’s ‘voor het eerst’ op.
De zeezenders.
Het was een uniek hoofdstuk in de mediageschiedenis, waar ook nog eens maar weinig landen mee te maken hebben gehad.
Het is ondoenlijk om aan mensen die het nooit hebben meegemaakt, uit te leggen wat het nu precies was, wat het zo vreselijk gaaf maakte.
Het was onderdeel van zoals de maatschappij toen was en het gaf die maatschappij mede vorm.
Om ontelbare redenen zou het vandaag de dag niet meer kunnen.
We hebben mazzel gehad dat wij het hebben beleefd.

 

IMG 1456